Deversoir Malestroit
©

Deversoir Malestroit

|

LAMOUREUX Alexandre

5 Bretonse legendes om bij te huiveren

Vampiergehuil in de storm. Lijkwades die drogen in het maanlicht. Verdoemde vuurtorens. Bretagne is een steek van legendes waar je altijd het ergste moet verwachten. Brrr, je kunt maar beter niet overal zomaar ronddwalen: het bewijs in 5 Bretonse verhalen en legendes. Fascinerende verhalen die al generaties lang verteld worden … en je laten huiveren.

In een oogopslag

1. De wasvrouwen van de nacht

In de streek van Brocéliande wassen ze hun witte was ‘s nachts aan de oever van de rivier. Maar wassen bij maanlicht, als je het ons vraagt … niet zo’n goed idee. Kom eens dichterbij. Zie je wel? Ze wassen lijkwades. Geen lakens. Fijne sfeer. Zou je ze wel willen helpen? Ik zou er niet eens aan denken. Of verberg je armen: anders breken ze ze, voordat ze je dwingen om de gewaden van de doden uit te wringen. Opeens is een oud lied in het Bretons te horen, tussen twee waterspatten door … zelfs de allermoedigsten krijgen hier koude rillingen van. Zorg ervoor dat je ze niet ontmoet, tenzij … je graag je ergste nachtmerrie waarheid ziet worden.

 


2. Het brood van de doden in Locronan

Ah, Locronan. De geplaveide straatjes, het granieten centrum, het brood van de doden … het wat? We leggen het even uit: Al in de tijd van de Kelten was dit een heilige plek. Hier is 1 november niet gewoon Allerheiligen. Hier wordt Samain gevierd, het Keltische Nieuwjaar, het moment waarop de grens tussen de levenden en de doden vervaagt. Op de zondag erna wordt het brood van de doden van huis tot huis uitgedeeld. Met een snufje suiker als troost. Een zowel plechtig als geheimzinnig ritueel, als een echo uit een ver verleden.

3. De geest van Tévennec

Stel je voor: een hele nacht in een vuurtoren, midden in de oceaan. De wind huilt, de golven zijn onstuimig … Niet echt een droom! Plus een detail: de wachters van de Tévennec-vuurtoren, in de Raz de Sein voor de Pointe du Van, zijn er nooit zonder kleerscheuren afgekomen. Sommigen zijn er het slachtoffer geworden van een onzichtbare geest die aan de ziel zou knabbelen. Waanzinnigheid die de sterkste overweldigt, muren die lijken op te rukken … Er wordt verteld dat de vuurtoren vervloekt is. Nu is hij geautomatiseerd, gelukkig maar. Toeval? Of de enige manier om de geest uit te bannen?

 

4. De vampier van het Île de Sein

In de Middeleeuwen werd een misdadige monnik naar het Île de Sein verbannen. Geen geluk. Zijn straf? Eeuwig ronddolen en zich voeden met de energie van de levenden. Sindsdien, zodra het stormt, spookt zijn schaduw door straatjes en langs oevers. Je kunt ons gerust geloven: we hebben zijn ijzige adem ‘s nachts in onze nek gevoeld. Een echte Keltische vampier. En alsof dat nog niet genoeg is, was het eiland ooit een druïdenheiligdom … Je snapt dat zelfs de meest sceptische bewoners de ramen en deuren op slot doen als het ‘s nachts onweert. En zitten te huiveren.


5.  Thiercelieux aan de oceaan

Hij verbergt niet alleen zijn haardos onder zijn brede hoed. De ‘Bugul-noz’, Bretons voor ‘herder van de nacht’, is een beest dat op een weerwolf lijkt. Gehuld in een donkere mantel doolt hij door de bossen en over het platteland rond Vannes, in de Morbihan. Kinderen die na zonsondergang nog buiten zijn, zijn in gevaar: een fluittoon en hop, opgeslokt. Datzelfde gebeurt ook met zondige vissers. De legende werd vroeger bij het vuur gefluisterd. Nu is de serie Anaon, op France Télévisions, erop gebaseerd. Net nu je dacht dat je van je nachtmerries af was …


FAQ :

Ook interessant